Ryby sumowe

Ryby sumowe

Nawet w starożytności niektóre ludy zdobiły swoje domy suszonymi głowami sumów. Te potworne kagańce z kłami zawsze przyciągały uwagę nieznajomych.

Ryby sumowe: opis

To ogromna ryba, podobna wyglądem do węgorzy czy mureny i nie jest nawet ich najbliższymi krewnymi. Sum to rodzina ryb płetwiastych i okoni. Ta ryba występuje w wodach półkuli północnej.

Wygląd

Wygląd

Nic dziwnego, że podobną nazwę nadali temu gatunkowi z rodziny ryb płetwiastych, ponieważ pierwszą rzeczą, która rzuca się w oczy po spotkaniu, są duże kły górne, które są widoczne nawet na zewnątrz pyska. Szczęki suma są ukształtowane tak, aby trzymać potencjalną ofiarę za pomocą duszenia. W tym samym czasie mięśnie żucia są dość rozwinięte. Dorosłe osobniki są tak silne, że z łatwością gryzą haczyk lub uchwyt łopaty. Z reguły sumy, podobnie jak orzechy, łamią muszle i muszle szczękami. W takich warunkach sum raz w roku musi wymieniać zęby. Z reguły dzieje się to zimą, a zamiast utraconych zębów wyrastają nowe, które za półtora miesiąca będą mogły w pełni wykonywać swoje funkcje.

Ta ryba ma silnie wydłużone ciało, które wygina się podczas ruchu, jak ciało węża. Ta manewrowość stała się możliwa po tym, jak sum stracił płetwy brzuszne. Uważa się, że odlegli przodkowie wilka mieli jednak płetwy miednicowe, o czym świadczy budowa ciała tej ryby. Wszystkie znane dzisiaj gatunki sumów mają niesparowane płetwy grzbietowe i odbytowe, a także ogromne płetwy piersiowe w kształcie wachlarza. Płetwa ogonowa jest mało rozwinięta, co jest typowe dla ryb wolno poruszających się w słupie wody i nie ma dużych rozmiarów. Niektóre osobniki mogą dorastać do 2 i pół metra długości i ważyć około 50 kg.

Zachowanie i styl życia

Zachowanie i styl życia

Pewien kanadyjski McDaniel bardzo się przestraszył, kiedy spotkał suma na głębokości 20 metrów i nie jest to zaskakujące, ponieważ jej czaszka jest pomarszczona jak zgniły owoc i jest szara. Cały pysk suma jest tak zniekształcony, że przypomina ciągły wrzód, a jednocześnie ma ogromne, opuchnięte wargi, które zajmują niemal całą szerokość pyska. Za wargami w pysku wyrastają duże i potężne kły, które prawie wystają na zewnątrz. Odnosi się wrażenie, że sum otworzy ogromną paszczę i natychmiast połknie człowieka.

Wszystkie sumy wolą mieszkać blisko dna. Dlatego tutaj na dole jedzą, nie za dużo jedzenia. W ciągu dnia sumy przebywają w swoich schroniskach, które są jaskiniami, a po zmroku polują. Wraz z nadejściem chłodów (zima) sumy opadają na głębokości, na których reżim temperaturowy jest bardziej stabilny.

Interesujący fakt! W zależności od głębokości, na których żyją sumy, rozwój ryb jest wprost proporcjonalny. Im głębiej zamieszkuje sum, tym wolniejszy wzrost.

Wilk plamisty przylega bardziej do górnych warstw wody latem niż zimą, ale w porównaniu do suma pręgowanego migruje znacznie dłużej. Sum pospolity woli przebywać w szczelinach skalnych, a także wśród glonów, doskonale maskując nie tylko barwą, ale również powolnymi ruchami ciała. Wraz z nadejściem zimy, kiedy wilk wypływa w głębiny, jego kolor kamuflażu blaknie i staje się jaśniejszy.

Sum pręgowany lub wilk morski, jak się go również nazywa, dość często używa swoich kłów, aby chronić się zarówno przed naturalnymi wrogami, jak i ich krewnymi. Doświadczeni rybacy w przypadku złowienia bardzo ostrożnie obchodzą się z sumami, ponieważ mogą poważnie zranić człowieka.

Ile żyje sumów

Ile żyje sumów

Zdaniem ekspertów, jeśli sumowi uda się uniknąć wpadnięcia w sieci rybackie, może przeżyć około dwóch dekad.

Interesujący fakt! Sum jest uważany za pasywnego drapieżnika, ponieważ nie ściga zdobyczy, ale atakuje ją z ukrycia. Dlatego, aby złapać tę rybę na spinning, będziesz musiał bardzo się postarać. Aby to zrobić, konieczne jest wyważenie ryby, drażniąc ją. Z reguły sum jest dokuczany przez uderzanie ciężarem w twardą powierzchnię (kamienie). Metoda łowienia nazywana jest „łapaniem z pukaniem”.

Dymorfizm płciowy

Samce są nieco większe, a także mają ciemniejszy kolor ciała. U kobiet kufa jest bardziej atrakcyjna, ponieważ wokół oczu nie ma obrzęków, ich usta nie są tak masywne, a podbródek jest słabo wyrażony.

ZUBATKA

Rodzaje sumów ze zdjęciem

W naturze występuje 5 gatunków sumów, podczas gdy 3 gatunki, takie jak sum pospolity, sum plamisty i sum sumik, zamieszkują wody północnego Atlantyku, a pozostałe 2 gatunki, takie jak sum dalekowschodni i sum węgorzowy, występują w północnych wodach Oceanu Spokojnego.

Sum pospolity

Sum pospolity

Ten typ suma różni się od innych gatunków obecnością rozwiniętych zębów gruźliczych. Zęby dolnej szczęki są lekko cofnięte, co umożliwia efektywne szlifowanie twardych przedmiotów wraz z górną szczęką. Ponadto sum pospolity lub pręgowany jest nieco mniejszy niż sum plamisty i niebieski. Dlatego nie rosną dłużej niż 1 metr 25 cm, zyskując nieco ponad 20 kg.

Sum plamisty

Sum plamisty

Pod względem właściwości sum plamisty zajmuje pozycję pośrednią między sumem pręgowanym a błękitnym. Sum plamisty jest większy niż sum pręgowany, ale nieco mniejszy niż sum niebieski. Ponadto może osiągnąć długość około półtora metra i przybierać na wadze do 30 kg. Ten gatunek ma mniej rozwinięte zęby, które wyróżniają się guzowatym kształtem. Młode osobniki są ubarwione w szerokie, czarne, poprzeczne paski, z których następnie tworzą się oddzielne plamki, gdy ryba zaczyna prowadzić życie przy dnie.

Sum niebieski

Sum niebieski

Gatunek ten ma najmniej rozwinięte zęby gruźlicze, podczas gdy rząd lemieszów jest krótszy niż rzędy podniebienne. Dorośli dorastają do ponad pół metra i przybierają na wadze ponad 30 kg.

Jednocześnie wiadomo, że istnieją osobniki osiągające co najmniej 2 metry długości. Kolor suma jest bardziej monotonne, bliższe ciemniejszym odcieniom i ledwie zauważalnym plamkom, które nie tworzą wyraźnych pasków.

Sum dalekowschodni

Sum dalekowschodni

Ten gatunek dorasta do 1 metra długości, a może trochę więcej. Różni się od innych gatunków suma atlantyckiego nieco większą liczbą kręgów, a także promieniami w płetwie odbytowej. Ponadto gatunek ten ma wystarczająco mocne zęby gruźlicze, co pozwala dorosłym łatwo szlifować wystarczająco mocne skorupy. Młode osobniki wilka Dalekiego Wschodu są ubarwione w ciemne paski, które znajdują się wzdłuż ciała, ale nie w poprzek. Gdy ryba rośnie, paski zaczynają się niejako rozdzielać na oddzielne miejsca. Po pewnym czasie u dorosłych plamy te stają się coraz bardziej niewidoczne, a następnie całkowicie znikają na ciemnym tle.

Sum węgorzowy

Sum węgorzowy

Ten specjalny gatunek suma jest klasyfikowany jako odrębny gatunek, ponieważ różni się znacznie od innych gatunków. Kształt głowy i budowa zębów jest praktycznie taki sam jak u suma z Dalekiego Wschodu. W tym przypadku ciało suma węgorza jest znacznie dłuższe, zwłaszcza że ma ponad 200 kręgów, a także dużą liczbę promieni w płetwach grzbietowych i odbytowych.

Dorośli często dorastają do 2 i pół metra długości. Młode osobniki wyróżnia wyjątkowa kolorystyka, składająca się z podłużnych pasków, które w miarę dojrzewania zamieniają się w plamy zachowujące kolor przez prawie całe życie.

Siedlisko, siedliska

Siedlisko, siedliska

Sumy to ryby morskie, które wolą zamieszkiwać umiarkowane i zimne wody północnych szerokości geograficznych. Zamieszkują szelf kontynentalny, przylegając do imponujących głębi i dna zbiornika. Siedlisko suma pasiastego jest szeroko rozpowszechnione:

  • Do zachodnich wód Bałtyku i części Oceanu Arktycznego.
  • Na Wyspy Owcze i Szetlandy.
  • Do północnych części Półwyspu Kolskiego.
  • Na wodach przybrzeżnych Norwegii, Islandii i Grenlandii.
  • Do zatok Motovsky i Kola.
  • Na Bear Island.
  • Do zachodniej części wybrzeża Svalbardu.
  • Do atlantyckiego wybrzeża Ameryki Północnej.

Sum pręgowany występuje również w Morzu Barentsa i Morzu Białym, głównie w pobliżu linii brzegowych, które różnią się znaczną głębokością.

Ciekawe wiedzieć! Sum plamisty występuje w takich samych warunkach jak sum pospolity, podczas gdy na wodach północnych występuje znacznie częściej niż na południowych. U wybrzeży Islandii liczba pasiastych sumów jest około 20 razy większa niż łaciatych.

Sum plamisty wybiera akweny położone na szelfie kontynentalnym, ale jednocześnie trudno go znaleźć w pobliżu wybrzeża iw algach. Woli odpoczywać na imponującej głębokości do pół kilometra. Sum niebieski występuje w takich samych warunkach jak sum plamisty. W przeciwieństwie do innych gatunków jest bardziej mobilny i woli przebywać na głębokości do 1 km.

Wilczyca dalekowschodnia występuje w zatoce Norton, na Wyspach Aleuckich i Commander, a także na Wyspie Pribilov. Ponadto występuje na wyspie Hokkaido, a także na wschodnich wybrzeżach Kamczatki. Węgorz wilczarz woli zamieszkiwać wody położone na wybrzeżu Pacyfiku w Ameryce Północnej, od Kalifornii po Alaskę (wyspa Kodiak).

Dieta sumowa

Dieta sumowa

Nurkowie określają położenie sumów za pomocą „gór” pustych muszli i muszli znajdujących się przy wejściach do jaskini. Konstrukcja zębów suma jest tak zaprojektowana, aby z łatwością mógł on rozdrabniać potrawy zamknięte w muszlach lub chitynie.

Dieta sumowa obejmuje:

  • Różne skorupiaki, w tym homary.
  • Skorupiak.
  • Jeżowce.
  • Gwiazdy morskie.
  • Ślimaki.
  • Meduza.
  • Ryba.

Ważne jest, aby wiedzieć! Za pomocą swoich potężnych kłów sum odrywa przedmioty żywnościowe z różnych powierzchni i miażdży je zębami. Kiedy następuje proces zmiany zębów, sumy albo głodują, albo połykają w całości małe artykuły spożywcze, jeśli nie są pokryte skorupą.

Różne rodzaje sumów różnią się tym, że ich preferencje kulinarne różnią się, choć nie znacząco. Na przykład sum w paski, mimo że żywi się rybami, nie preferuje skorupiaków. Mięczaki to także najlepsze haczyki do łowienia sumów. Sum plamisty preferuje szkarłupnie, chociaż poza tym dieta jest podobna.

Sum dalekowschodni charakteryzuje się tym, że żyje w przybrzeżnych zaroślach i żeruje na szkarłupni, mięczakach, rybach i skorupiakach. Sum niebieski woli meduzy, galaretki grzebieniowe i ryby. Inne produkty spożywcze, zwłaszcza mięczaki, są obecne w jej diecie, ale dość rzadko. Z tego powodu zęby suma błękitnego nie zużywają się tak bardzo, jak u innych gatunków, choć zmieniają się co roku.

Rozmnażanie i potomstwo

Rozmnażanie i potomstwo

Walka o samice w tych gatunkach jest prowadzona raz w życiu, po czym samiec pozostaje wierny swojej samicy przez całe życie. Samce organizują bójki i uderzają głowami w dosłownym tego słowa znaczeniu, jednocześnie używają swojej potężnej broni - kłów i zębów. Dzięki dość grubym ustom i masywnym zgrubieniom w okolicy oczu przeciwnikom udaje się uniknąć poważnych kontuzji. Jednocześnie zawsze istnieje wiele blizn, które pozostają na całe życie.

Każdy gatunek suma rozmnaża się na swój sposób. Sum pręgowany, w zależności od wieku, jest w stanie znieść od 600 do 40 tysięcy jaj o średnicy do 6 mm. Jajka są wklejane w kulkę i przyklejają do twardych powierzchni. Samce pozostają przez jakiś czas w pobliżu lęgów i chronią swoje przyszłe potomstwo. Jaja rozwijają się dość wolno i smażą się, do 2 cm, pojawiają się dopiero wiosną, a samica składa jaja zimą.

Po wykluciu narybek suma unosi się bliżej powierzchni, ale osiągając wielkość około 7 cm, ponownie powraca na dno. Potem prawie nikt ich nie zobaczy w słupie wody.

Ważny fakt! W początkowej fazie rozwoju młode żywią się zooplanktonem, ale wraz z wiekiem przechodzą na klasyczną dietę.

Sum plamisty, który dorasta do 1 metra długości i nieco więcej, składa maksymalnie 50 tysięcy jaj, których średnica jest prawie taka sama jak u innych gatunków. Mur jest również uformowany w kule, ale ich głębokość zanurzenia jest nie mniejsza niż sto metrów, a także w znacznej odległości od wybrzeża. Narybek po urodzeniu również najpierw wypływa na powierzchnię i przebywa w takich warunkach znacznie dłużej niż narybek suma pręgowanego. Następnie opadają na dno.

Sum błękitny, którego rozmiar jest nieco większy od suma plamistego, wypluwa prawie 30 tysięcy jaj tej samej wielkości, co u innych gatunków. Ponadto odradzają się wiosną, jesienią lub latem. Niestety nikt nie znalazł jaj tego gatunku. Z reguły na Morzu Barentsa w sieci spotyka się wyłącznie osobniki niezapłodnione, dlatego sumy błękitne nazywane są wdowami. Po urodzeniu narybek suma pozostaje w górnych warstwach wody przez długi czas, zanim opadnie na dno.

Sum dalekowschodni składa jaja latem, a narybek po urodzeniu również spieszy się na powierzchniowe warstwy wody. Niewielka liczba narybku przeżywa z każdego lęgu, a tym bardziej przeżywa okres dojrzewania.

Naturalni wrogowie

Na narybek i młode sumy poluje wiele ryb oceanów świata, a już na dorosłych polują foki, a także wielkie rekiny, które prowadzą życie na dnie.

Populacja i stan gatunku

Populacja i stan gatunku

Oczywiście liczba sumów stale spada, ale nie w tak alarmującym tempie, aby znaleźć się w Czerwonej Księdze. Z reguły duży wpływ na liczbę sumów ma niekontrolowany połów, więc wiele krajów zaczęło kontrolować połowy przemysłowe na poziomie przepisów.

Wartość handlowa

Sum niebieski ma dość wodniste mięso, chociaż zawiera znaczne stężenie witaminy „A”. Jeśli chodzi o paski i cętki, to mają wyjątkowe, smaczne mięso gotowane dowolną technologią. Jest smażony, gotowany, wędzony, solony i suszony. Kawior sumowy smakuje jak kawior z łososia, a wątroba to prawdziwy rarytas.

Ważny fakt! Niedawno głowy, płetwy i szkielety sumów były karmione inwentarzem, w tym krowami, dzięki czemu wzrosła zawartość tłuszczu w mleku, az żółci zrobiono coś w rodzaju mydła. W dzisiejszych czasach torby, lekkie buty, oprawy do książek itp. Powstają ze skóry łaciatego suma.

Mięso suma dalekowschodniego jest szczególnie smaczne, dodatkowo mięso charakteryzuje się czystością, bez ani jednego pasożyta, dlatego na Sachalinie jest bardzo cenione. Sumy nie są łowione na skalę przemysłową, ale robią to lokalni rybacy.

Wędkarstwo. Łowienie sumów

Wreszcie

Sum to dość interesujące stworzenie, choć przerażające. Nie możesz obejść się bez strachu, jeśli spotkasz psią rybę (jak nazywają ją miejscowi rybacy) na głębokości. Pomimo tak przerażającego wyglądu, który odstrasza ludzi, ryba ta ma dość smaczne mięso. Prawdopodobnie sum miał szczęście, ponieważ prowadzi głównie życie denne i trudno jest go wydobyć z dna na szczególnie dużą skalę, inaczej zostałby złowiony na skalę przemysłową. Dlatego populacje sumów pozostają na tym samym poziomie. W rzeczywistości nikt nie wie na pewno, jak liczne są te gatunki, ponieważ ryba woli przebywać na znacznej głębokości. Zasadniczo liczba sumów jest regulowana na poziomie naturalnym, a ludzie przy niewielkich połowach nie są w stanie negatywnie wpłynąć na ich liczebność.

Zalecane

Ośrodek wędkarski „Marchewka” i „Albright”
Wędka spławikowa o długim rzucie
Domowy popper