Miętus

Miętus

Miętus jest przedstawicielem rodzaju o tej samej nazwie, klasy ryb płetwiastych i rodziny dorszy. Ta rodzina pojawiła się na naszej planecie wiele milionów lat temu. Osobliwością miętusa jest to, że jest uważany za jedyną rybę słodkowodną z tej rodziny. Ponadto jest to jedyna ryba w naszych zbiornikach, która zimą wykazuje swoją główną aktywność. Jest to obiekt wędkarstwa sportowego i amatorskiego. Ponadto ma to znaczenie komercyjne.

Miętus: opis

Prawie wszyscy krajowi eksperci są zgodni co do tego, że rodzaj miętusa należy do rodziny "Lotidae Bonaparte", ale naukowcy nie doszli do jednoznacznego wniosku co do ich różnorodności. Niektórzy naukowcy identyfikują tylko kilka podgatunków. Na przykład:

rodzaje

  • Miętus zwyczajny (Lota lota lota), uważany za klasycznego przedstawiciela zbiorników wodnych Europy i Azji, w tym koryta rzeki Lena.
  • Cienki bielik miętus (Lota lota Leptura), który zamieszkuje akweny Syberii, od rzeki Kara do wód Cieśniny Beringa, a także tym wybrzeżu Arktyki Alaski i do rzeki Mackenzie.

Podgatunek „Lota lota maculosa”, uważany za kontrowersyjny, żyje w Ameryce Północnej. Wygląd zewnętrzny miętusa, a także sposób ich życia, świadczy o tym, że ryba nie przeszła większych zmian od epoki lodowcowej.

Wygląd

Miętus

Motyle mają długi, ale niski korpus, zaokrąglony w przedniej części i nieco ściśnięty bocznie w tylnej. Głowa jest lekko spłaszczona i stosunkowo długa, a oczy są bardzo małe. Wręcz przeciwnie, usta są duże, a dolna szczęka jest nieco krótsza niż górna. W ustach widać małe, szczeciniaste zęby. Na brodzie znajduje się jedna antena, której długość stanowi około jednej piątej głowy. Ale na górnej szczęce rośnie jedna para wąsów.

Kolor miętusa zależy od warunków siedliskowych, które odpowiadają właściwościom gleby, natężeniu oświetlenia i przejrzystości wody, w tym wieku ryb. Dlatego ich kolory mogą być bardzo różnorodne. Uważa się, że klasyczny kolor miętusa składa się z ciemnobrązowych lub czarno-szarych odcieni, które rozjaśniają się z wiekiem.

Na ciele miętusa zawsze widać duże plamy światła, zwłaszcza na niesparowanych płetwach i po bokach. W tym przypadku kształt i wielkość plamek może być różna, ale na płetwach i na brzuchu ich kolor jest zawsze jasny.

Roboty charakteryzują się obecnością dwóch płetw grzbietowych. Z reguły pierwszy z nich jest krótki, a drugi dłuższy niż pierwszy i znacznie. Płetwa odbytowa również ma określoną długość. Wraz z płetwą grzbietową zbliżają się do płetwy ogonowej, ale nie tworzą z nią jednej całości. Płetwy piersiowe są zaokrąglone. Płetwy brzuszne znajdują się w gardle, w bezpośrednim sąsiedztwie klatki piersiowej. Płetwa miednicy tworzy drugi promień, który przypomina charakterystyczne długie włókno wrażliwych komórek. Płetwa ogonowa ma charakterystyczny zaokrąglony kształt.

Ciekawe wiedzieć! Miętus z dorzecza Ob ma najlepsze wskaźniki przyrostu masy ciała, podobnie jak miętus z Vilyui. Największy miętus, osiągający masę około 18 kilogramów, znajduje się w rzece Lena.

Ciało miętusa pokryte jest cykloidalnymi łuskami o niewielkich rozmiarach, które znajdują się prawie na całej powierzchni ciała, w tym w okolicy głowy, aż do pokrywy skrzelowej i nozdrzy. Linia boczna rozciąga się prawie do końca ogona i dalej, ale można ją przerwać. Dorasta do 1,2 metra, a tempo wzrostu w dużej mierze zależy od dostępności pokarmu w zbiorniku.

Zachowanie i styl życia

Zachowanie i styl życia

Wyjątkowość tej ryby polega na tym, że miętus jest najbardziej aktywny w zimnej wodzie, a jego tarło odbywa się w warunkach grudniowych i styczniowych przymrozków. Dlatego możemy śmiało powiedzieć, że szczyt aktywności miętusa występuje zimą. Ten drapieżnik woli prowadzić prawie dno i poluje wyłącznie w ciemności.

Miętus i jego odmiany dobrze czują się w warunkach, gdy temperatura wody nie przekracza +11,5 stopnia. Gdy woda w zbiorniku nagrzewa się do wyższej temperatury, miętus staje się nieaktywny lub wpada w stan wstrzymania ożywienia.

Chociaż miętus nie należy do gatunków ryb szkolnych, bez problemu można znaleźć ławicę miętusa, składającą się z kilkudziesięciu osobników. Z reguły jest to typowe dla mniejszych osobników, a okazy trofeów są trzymane oddzielnie. Wraz z nadejściem ciepła miętusy zaczynają szukać schronienia dla siebie, chowając się w norach lub wśród stosów kamieni.

Interesujący fakt! Dorosłe miętusy nie są w stanie żerować przez długi czas.

Ta ryba wybiera miejsca postoju, w których biją zimne źródła. Ponadto ta ryba nie toleruje światła, dlatego czuje się niekomfortowo nawet w warunkach księżycowych nocy. Wraz z nadejściem rui miętusy przestają całkowicie żerować i wyruszają na polowanie, gdy nadchodzi okres zimna, a potem tylko w nocy.

Raj utracony: miętus zimowy

Jak długo żyje miętus

Zachowanie i styl życia

Miętus nie należy do ryb długowiecznych, gdyż nawet w najbardziej sprzyjających warunkach może żyć nie dłużej niż 25 lat.

Siedlisko, siedliska

Siedlisko, siedliska

Miętusy wyróżniają się tym, że żyją głównie w rzekach wpływających do Oceanu Arktycznego. Chociaż jeśli weźmiesz Wyspy Brytyjskie, szczątki miętusa można tu znaleźć wszędzie, ale w warunkach naturalnych, zwłaszcza dzisiaj, miętusów tu nie ma. Podobna sytuacja ma miejsce w innych krajach, takich jak Belgia i Niemcy, choć w tym ostatnim miętusie nadal występują w wodach Łaby, Dunaju, Odry i Renu. W krajach takich jak Wielka Brytania i Niemcy trwają intensywne prace nad odtworzeniem populacji miętusa.

Jest to częsty widok dla zbiorników wodnych w Szwecji, Norwegii, Estonii, Litwie, Łotwie i Finlandii, gdzie miętusy często występują w przyrodzie, chociaż ich populacja jest minimalna w Finlandii. Wynika to z wielu czynników, a głównym z nich jest zanieczyszczenie środowiska. Ponadto odnotowuje się procesy zakwaszania wód i dominację gatunków obcych, które wypierają gatunki lokalne.

Główne stada miętusa w Słowenii są rozproszone w wodach rzeki Drawy i jeziora Cerknica. Republika Czeska chwali się, że miętusy żyją w rzekach Ohře i Morava. Jeśli chodzi o Rosję, na jej terytorium miętusy są szeroko rozpowszechnione prawie wszędzie, zarówno w wodach strefy umiarkowanej, jak i arktycznej. Z reguły są to dorzecza Morza Białego, Bałtyckiego, Barentsa, Kaspijskiego i Czarnego, w tym w dorzeczach wielu rzek syberyjskich.

Siedlisko miętusa ogranicza się do wybrzeża Oceanu Arktycznego, a miętusa można spotkać na Półwyspie Jamalskim, Tajmyr, na Wyspach Nowosybirskich, a także w basenach Ob i Irtysz, a także w jeziorze Bajkał. Ponadto przedstawicieli tej rodziny można spotkać nad Amurem i na Morzu Zhenlt, na wyspach Shantar i na Sachalinie.

Dieta miętusa

Dieta miętusa

Dieta miętusa składa się z przedmiotów pochodzenia zwierzęcego, które miętus znajduje w dnie. Młode osobniki, które nie ukończyły 2 roku życia, żywią się różnymi owadami, małymi skorupiakami i robakami, w tym jajami różnych gatunków ryb. Po 2 roku życia żaby, ich larwy i ikra ryb są już włączone do diety. Osoby starsze wolą żywić się głównie rybami, a wielkość ryb może wynosić do 30% ich własnej wagi.

Ponadto dorosłe miętusy jedzą inaczej, w zależności od pory roku. Jeśli weźmiemy pod uwagę okresy wiosenno-letnie, podstawą ich diety są raki i robaki, niezależnie od wielkości drapieżnika. Kiedy nadejdzie upał, miętusy mogą całkowicie odmówić żerowania. W tym okresie wolą przebywać na głębokości, w pobliżu dolnych źródeł zimnej wody. Wraz z nadejściem jesieni miętusy stają się aktywne i opuszczają swoje schronienia. Polują tylko w nocy.

W poszukiwaniu pożywienia miętusy odwiedzają płytkie wody. Wraz ze spadkiem temperatury wody wzrasta apetyt tych drapieżników. Szczyt ich aktywności przypada na zimę, kiedy przeciwnie, inne gatunki ryb zaczynają prowadzić ospały tryb życia, dlatego często wpadają do ust tego drapieżnika. Z reguły są to takie ryby jak golec, batalion, strzebla, ale są ryby bardziej ostrożne, jak na przykład karaś, którym często udaje się uciec przed pościgiem drapieżnika.

Miętus gryzie w szczególny sposób, ponieważ chwyta ofiarę za dowolną część ciała i od razu próbuje ją połknąć. W tym samym czasie drapieżnik nie wykonuje gwałtownych ruchów. Miętus rzadko używa wzroku, ponieważ woli spędzać większą część swojego życia na głębokości, ale ma wysoko rozwinięty zmysł węchu i słuchu.

Interesujące fakty! Miętus może również żerować na padlinie. Często muszą połykać wystarczająco dużo ciernistych ryb, takich jak ciernik lub batalion. Należy również zaznaczyć, że batalion uważany jest za ulubione danie drapieżnika, dlatego jest klasyczną ofiarą miętusa podczas nocnych polowań.

Roboty z dużej odległości mogą określić ich potencjalną zdobycz. Zimą miętusy dochodzą do punktu, w którym nie żerują przez tydzień. Z reguły po tym miętusy idą na odrodzenie.

Proces hodowlany

tarło

Po dwóch lub trzech latach życia miętusy są gotowe do kontynuowania wyścigu. W tym momencie zawsze jest znacznie więcej mężczyzn niż kobiet. Każdej samicy towarzyszą co najmniej 2 samce, a dojrzałe jaja są obecne nawet u najmłodszych osobników. W zbiornikach wodnych mogą żyć zarówno duże, jak i małe gatunki miętusa, które wyróżniają się prawie czarnym kolorem ciała. Gatunki miętusa łęgowego rosną i rozwijają się nieco szybciej niż gatunki rzeczne. Gatunki rzeczne wychodzą na tarło przy długości ciała co najmniej 30 cm, przy jednoczesnym osiągnięciu masy co najmniej 1,5 kg. Narybek wychodzący z jaj rośnie i rozwija się dość szybko i do połowy lata osiąga do 10 cm długości.

Jako pierwsze na ikrę idą dorosłe osobniki w grupach po kilkadziesiąt sztuk. Po nich odradzają się osobniki średniej wielkości. Najmłodsze osobniki, a także te, które odradzają się po raz pierwszy, wyjeżdżają na tarło jako ostatnie. W tym samym czasie młode zbierają się w liczne stada. Miętus idzie na tarło, wypływając w górę rzeki wyłącznie w nocy. Na tarło ryba wybiera obszary zbiornika o twardym dnie, znajdujące się w płytkiej wodzie.

Ważne jest, aby wiedzieć! Do jednego roku życia młode miętusy wolą chować się wśród kamieni. W następnym roku życia, wraz z nadejściem lata, udają się w głębiny. Zwyczaje prawdziwego drapieżnika zaczynają się ujawniać po osiągnięciu dojrzałości.

Miętus należący do rodziny dorszowatych jest szczególnie płodny. Każda dorosła samica jest w stanie złożyć do pół miliona jaj, które są żółtawe i bardzo małe. Ich maksymalny rozmiar to około 1 mm. Pomimo tego, że miętusy składają dużo jaj, ich przeżywalność jest dość znikoma, więc populacje drapieżników nie wyróżniają się dużą liczbą.

Naturalni wrogowie miętusa

Naturalni wrogowie miętusa

Jeśli weźmiesz dorosłego miętusa, ma on bardzo niewielu naturalnych wrogów. Ale na etapie rozwoju jaj i młodych osobników miętusów czeka wiele niespodzianek, więc tylko nieliczne przeżywają dojrzewanie. Oprócz tego, że wiele gatunków ryb nie ma nic przeciwko próbowaniu kawioru miętusa nawet zimą, po urodzeniu się młodych, inne drapieżniki polują na młode, takie jak okoń, batalion, babka, krąp, itp. Latem, gdy nawet dorosły miętus staje się mniej aktywny, z łatwością może stać się pokarmem dla suma, który jest znacznie większy.

Populacja i stan miętusa

Populacja i stan miętusa

Dziś w wielu krajach miętusy są na skraju wyginięcia, aw niektórych całkowicie zniknęły i znajdują tylko ich pozostałości. Zmniejsza się również ogólna populacja miętaków. W niektórych krajach podejmuje się poważne kroki w celu przywrócenia miętusa jako gatunku. Chociaż nie jest to takie łatwe. Chodzi o to, że zasoby wodne są zanieczyszczane w dużym stopniu, dlatego wymagane są niezwykle złożone środki, które wymagają ogromnych kosztów. W rzekach i jeziorach Szwajcarii obserwuje się mniej lub bardziej stabilną populację miętusa.

Ważne jest, aby wiedzieć! Na populację miętusa na całym świecie wpływa szereg czynników, często związanych z niekontrolowanymi połowami tej ryby. Nie należy również lekceważyć czynnika środowiskowego. Kłusownicy wyrządzają duże szkody populacji ryb, a walka z nimi musi osiągnąć nowy poziom.

Z reguły współczesne czynniki, które negatywnie wpływają na liczbę miętaków w zbiornikach wodnych Europy i Azji, mają charakter ogólny. Dziś jest to dość poważny problem wymagający natychmiastowej interwencji na szczeblu rządów niektórych krajów Europy i Azji. Jeśli weźmiemy Słowenię, to w tym kraju połów miętusa jest generalnie zabroniony, aw Bułgarii drapieżnikowi temu nadano status „rzadkiego gatunku”.

Innymi słowy, w tych krajach, które dbają o to, aby miętus nie zniknął jako gatunek, jego liczebność utrzymuje się w optymalnych granicach. Nie należy zapominać, że działania mające na celu ochronę populacji tego gatunku wymagają dziś ogromnych kosztów i nie każdy kraj może sobie na to pozwolić.

Wartość handlowa miętusa

Wartość handlowa miętusa

Miętus jest uważany za dość wartościową rybę handlową, ponieważ jego mięso jest dość smaczne, słodkawe w smaku i delikatne. Mięso tego drapieżnika charakteryzuje się tym, że po zamrożeniu lub nawet krótkim przechowywaniu może szybko stracić swój smak. Na szczególną uwagę zasługuje wątroba miętusa, która ma dość duże rozmiary i charakteryzuje się niesamowitym smakiem i obecnością całego zestawu przydatnych składników. Mięso miętusa, podobnie jak mięso innych przedstawicieli podwodnego świata, ma niską zawartość tłuszczu, dlatego nadaje się do przygotowywania różnorodnych potraw dietetycznych. Jest to szczególnie ważne dla tych, którzy mają dodatkowe kilogramy i muszą je pilnie stracić. Potrawy z miętusa, a zwłaszcza gotowane, są przydatne dla każdej kategorii obywateli. Jedynym problemem jest osobista nietolerancja organizmu, chociaż takich osób jest bardzo mało.Jedząc codziennie dania rybne, osoba regularnie uzupełnia organizm w niezbędne witaminy i mikroelementy. Dzięki temu funkcje pracy wielu narządów, w tym ośrodkowego układu nerwowego, są normalizowane u człowieka. Ponadto dania rybne zapobiegają starzeniu się organizmu, odmładzając skórę. Z reguły choroby pojawiają się na tle braku niektórych pierwiastków śladowych, dlatego stosując dania rybne można zapobiec pojawieniu się wielu dolegliwości u człowieka.dlatego stosując dania rybne można zapobiegać pojawianiu się wielu dolegliwości u ludzi.dlatego stosując dania rybne można zapobiegać pojawianiu się wielu dolegliwości u ludzi.

Wreszcie

Wreszcie

W naszych czasach trudno jest znaleźć gatunek ryb, który nie byłby na poziomie wymarcia. Jeśli weźmiemy na przykład łososiowate, to dziś wielu przedstawicieli tej rodziny jest na skraju wyginięcia, a ich połowy są generalnie zabronione lub dozwolone, ale tylko na podstawie licencji. Takie podejście wskazuje, że wprowadzana jest kontrola połowów ryb. Jeśli tego nie zrobisz, wkrótce osoba zobaczy tylko na zdjęciach, jak wyglądał ten lub inny rodzaj ryb. To samo można powiedzieć o miętusach, jednym z najbardziej niesamowitych przedstawicieli rodziny dorszowej żyjącej w słodkiej wodzie.

Jak już wspomniano, czynniki wpływające na liczbę miętaków w naszych zbiornikach wodnych mają charakter ogólny, co oznacza, że ​​wszyscy będziemy musieli podjąć działania o tym samym charakterze, aby przywrócić populację wielu gatunków ryb, w tym miętusa.

JEDEN NA LODZIE. Nocne łowienie ryb. MIĘTUS. Wyjazd pierwszy 2018

Zalecane

Łowienie asp
Sprzęt do łapania miętusa
Haczyk karpiowy